Shaking Godspeed

Tegenwoordig lijkt het alsof ‘opmerkelijk’ de hoogst behaalbare classificatie voor een band is.

In een tijd waarin iedereen continu online toegang heeft tot de meest vergezochte en extreme menselijke uitingen, zou je van een Nederlandse band met een redelijk traditioneel instrumentarium niet meer verwachten dan een langgerekte gaap meer of minder. Maar voor Shaking Godspeed is het anders: eenieder die in aanraking is gekomen met de band – live of op album – heeft een uitgesproken mening erover, variërend van absurd, intrigerend, strontirritant tot allesoverstijgend prachtig. Gelukkig hebben de oordelen in de positievere categorieen altijd veruit de overhand gehad, waardoor Shaking Godspeed een trouw en immer uitbreidend (inter)nationaal publiek heeft bereikt.

Since het debuut Awe (2010) heeft de band zich kapotgetourd, van de grootste poppodia en festivals, tot de kleinste hoekjes van stinkende
rockkroegen en in het voorprogramma van bands als Deep Purple en Wolfmother. Ook opvolger Hoera werd met een evenredig enthousiasme ontvangen, en deed de psychedelische karavaan in een nog hoger tempo voortrazen.

Tijdens het opnemen van hun derde en meest recente album Welcome Back Wolf, was Shaking Godspeed op zoek naar… nou ja, iets opmerkelijks.
Ook al had de tijd hen geleerd dat laveren tussen Beefheartiaanse punkblues, polyritmische noise-anthems uit de donkerste krochten van de ziel en welhaast opgewekte orgelliedjes zorgt voor net zoveel verwarring als waardering, is de overheersende gedachte altijd dat er niets beters is dan iets totaal nieuws.

Zodoende vindt de luisteraar op dit album de meest blanke zwarte groove in de titeltrack, de zoektocht naar het grootst mogelijke sonische gebaar in The Lighthouse, en de middelvinger richting muzikale verwachtingspatronen waar de band patent op heeft in nummers als Future Boogie en Baby, You’re So Strange. Of een hartgrondige ballad met spaghetti western-invloeden? Staat er ook op (Commando).

Maar als je over een spanne van vijf jaar de grenzen van creatieve expressie dermate hebt opgerekt, wat kun je dan nog ‘opmerkelijk’
noemen? Een compact popliedje met een ‘four on the floor’-feel, catchy melodie en teksten over een mooie vrouw, natuurlijk! De laatste single She’s Young (‘Het enige liefdesliedje dat ik ooit zal schrijven’, aldus frontman Wout Kemkens) heeft het allemaal, en wordt bovendien vergezeld van een korte film door de Parijse artiest Alice Saey. Ook al heel erg ‘2015’ in een computer gecompileerd, bestaat de kern van de clip uit honderden en honderden handgetekende en ingekleurde frames, het resultaat van maandenlang ouderwets zwoegen.

Dus, wat staat er in de toekomst te gebeuren voor Nederlands meest divers-productieve collectief? Naast onvermoeibaar hun gospel te blijven
verkondigen op binnen- en buitenlandse podia en festivals, is de eerste stap richting een volkomen nieuw paradigma alweer gezet. Shaking Godspeed is gevraagd om de muziek te schrijven voor, en zelf kernrollen te vervullen in, een nieuwe productie van een van de grootste theatergezelschappen van het land. In het Nederlands.

Een opmerkelijke keuze? De band hoopt het van harte! 

Shaking Godspeed

Boek deze band!

Komende optredens: